Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2016

Όταν ένας κύκλος κλείνει ....






Καλησπέρα σε όλους,

Πριν απο οτιδήποτε άλλο ζητώ την κατανόησή σας που θα χρησιμοποιήσω τον λογαριασμό της ΕΑΝ στο site της, για να σας ενημερώσω για ένα προσωπικό πλέον θέμα, αλλά ακόμα και σήμερα - και από ότι φαίνεται για αρκετό ακόμα καιρό - αισθάνομαι κομμάτι της ομάδας.
  
Όλοι κάποια στιγμή στη ζωή μας, έχουμε πιάσει τον εαυτό μας να εμμένει σε μία κατάσταση που έχει φθαρεί, έχει φτάσει στο τέλος της, όμως εμείς δεν λέμε να το παραδεχτούμε. Βλέπουμε τη "σκουριά" να έχει καλύψει τα πάντα σε αυτή τη σχέση -είτε επαγγελματική είτε προσωπική – και πως σε λίγο θα αλλοιώσει και εμάς τους ίδιους, όμως εμείς επιλέγουμε να επιμένουμε σε ανούσιες πλέον προσπάθειες, βρίσκοντας ψευδείς δικαιολογίες ώστε να αποφύγουμε το τέλος.

Στην περίπτωση όμως που ο κύκλος αφορά την ενασχόληση ενός ερασιτέχνη "παράγοντα" με μία αθλητική ακαδημία όπου εκπαιδεύονται/μεγαλώνουν  παιδιά, αυτές οι ψευδείς δικαιολογίες δεν χωράνε ούτε για μία στιγμή.

Γιατί απλά τα παιδιά είναι το πολυτιμότερο "αγαθό" μας, είναι η ζωή μας και το μέλλον μας και κανένας δεν πρέπει να "παίζει" με αυτά.
 
Και πότε αλήθεια κλείνει ένας κύκλος ?

Ένας κύκλος λοιπόν θα μπορούσε να κλείνει όταν:

  • βλέπεις τα όνειρα, τα σχέδια, τις προσπάθειες σου να μην πηγαίνουν εκεί που τόσο πολύ θέλησες και πάλεψες για αυτά όταν ξεκίνησες και κατά την διαδρομή
  • οι ιδέες σου, οι απόψεις σου, τα θέλω σου φθάνουν να θεωρηθούν ότι είναι μακριά ή και ενάντια από το καλό της ομάδας και την πρόοδο των αθλητών της
  • οι χαρές που παίρνεις από αυτό που ζεις είναι πλέον λιγότερες - έως πολύ λιγότερες - από τις στεναχώριες και τους προβληματισμούς
  • καταλαβαίνεις ότι αυτοί που που είναι γύρω σου, σε αυτό το περιβάλλον που φροντίζεις και αγαπάς, δεν αισθάνονται πλέον το ίδιο καλά για σένα και για αυτά που πράττεις
  • υπάρχουν πολλαπλά περιστατικά που δείχνουν ότι κάτι έχει αρχίσει να ξεφτίζει και μέρος αυτού μπορεί να οφείλεται και σε εσένα
Ειδικότερα όταν όλα αυτά που "τριβελίζουν" το μυαλό μου αρκετό καιρό και εντάθηκαν τον τελευταίο, συνοδεύονται από αυξανόμενες επαγγελματικές υποχρεώσεις και μάλιστα εκτός Ελλάδος, είναι μονόδρομος η απόφασή να "αποσυρθώ" από τις όποιες υποχρεώσεις μου από την ομάδα, δηλαδή αυτή του εφόρου του Παμπαιδικού τμήματος και την τιμητική θέση του αντιπροέδρου της ομάδας, που για καιρό επιτυχώς διασκέδασε πολλούς από εμάς με ευφυολογήματα και λογοπαίγνια.

Σας ευχαριστώ ΟΛΟΥΣ πάρα πολύ, για ότι ζήσαμε και όπως το ζήσαμε τα τελευταία χρόνια, για ότι πετύχαμε για τα παιδιά μας, με τα παιδιά μας αρχηγούς και φωτεινούς δείκτες μέσα στο γήπεδο να μας δείχνουν πως πρέπει να "παίζουμε" με την ζωή.

Πιο πολύ από όλους όμως θα ευχαριστήσω τα ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ - όλα αυτά που μου επέτρεψαν να "κλέψω" λίγο από την χαρά τους, το χαμόγελό τους και την "λάμψη" τους και να δώσω στις δύσκολες ημέρες που περνάμε όλοι μας, λίγη πρόσθετη αξία στην καθημερινότητά μου.   

Αυτό ήταν και το μοναδικό πράγμα που ζήτησα και πήρα σε ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ επίπεδο από την ομάδα, αλλά πιστέψτε με, μου ήταν αρκετό.

Τέλος θέλω να ευχαριστήσω τον γιό μου τον Νικόλα, που με σεβασμό και υπομονή - όπως ακριβώς πρεσβεύει η οικογένεια μας -  με μοιράστηκε, αρκετές φορές δυσανάλογα, με τα υπόλοιπα παιδιά μου, όλα αυτά τα χρόνια και φυσικά του δίνω τον λόγο μου ότι θα είμαι εκεί στην προσπάθεια του να μάθει μπάσκετ, να χαρεί το παιχνίδι, να ανήκει στην αθλητική οικογένεια και να φθάσει όσο πιο ψηλά του αναλογεί με την ΑΞΙΑ του, την ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ και την ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ του, χωρίς να αγχώνεται, να προβληματίζεται και να ονειροβατεί ....... Απλά να αγαπάει το παιχνίδι πραγματικά ώστε να τον αγαπήσει και αυτό.

Κάτι που καλώ όλους τους γονείς και τα παιδιά να ακολουθήσουν, μιας που αυτό είναι το νόημα της ζωής για τους πολλούς και σε αυτό έχουμε δικαίωμα ΟΛΟΙ.

Τα υπόλοιπα τα αφήνω για τους "επαγγελματίες".

Να είστε υγιείς και να περνάτε καλά και θα τα λέμε στην .... κερκίδα

Γιάννης Σκανδαλάκης

"τέως πρόεδρος" :-)